Ο Τομ Κρουζ μιλά για τη δυσλεξία

Η  συνέντευξη  του  διάσημου  ηθοποιού  Τομ  Κρουζ  στο  περιοδικό  People :
Ένα  από  τα  όνειρά  μου  όταν  ήμουν παιδί  ήταν  να  γίνω  πιλότος.  Μέχρι  τα  18  μου  χρόνια  μετακομίζαμε  συχνά.  Όπου  και  να  πηγαίναμε  πάντα  είχα  δύο  πράγματα  μαζί  μου:  ένα  λούτρινο  ζωάκι,  όταν  ήμουν  πολύ  μικρός,  και  δύο  φωτογραφίες  από  αεροπλάνα.

Όταν  στα  22  μου  έκανα  το  Τοπ  Γκαν,  είχα  επιτέλους  την  ευκαιρία  να  πραγματοποιήσω  το  όνειρό  μου.  «Τώρα  είναι  ευκαιρία  να  το  κάνω»,  είχα  σκεφτεί.  Έτσι  ξεκίνησα  μαθήματα,  αλλά  στο  τρίτο  τα  παράτησα.
Όταν με  ρώτησαν γιατί  σταμάτησα  είχα  πει  ότι  δεν  είχα  πολύ  ελεύθερο  χρόνο,  λόγω  των  γυρισμάτων  της  ταινίας.
Όμως  η  αλήθεια  ήταν  ότι  δεν   μπορούσα  να  μάθω,  γιατί  δεν μπορούσα  να  διαβάσω  όλα  αυτά  τα  βιβλία  για  τα  αεροσκάφη.

Στα  εφτά  μου,  διαγνώστηκα  ως  δυσλεξικός.  Προσπαθούσα  πάντα  να  συγκεντρωθώ  σε  αυτό  που  διάβαζα,
αλλά  όταν  έφτανα  στο  τέλος  της  σελίδας  θυμόμουν  ελάχιστα  απ?  όσα  είχα  διαβάσει.  
Κι  αυτό  μου  δημιουργούσε  άγχος,  αγωνία,  νευρικότητα  και  βαρεμάρα  Μερικές  φορές  θύμωνα.  Πονούσαν  τα  πόδια  μου  όποτε  μελετούσα.  Και  είχα  πονοκέφαλο.

Κατά  τη  διάρκεια  των  μαθητικών  μου  χρόνων,  αλλά  και  σε  μεγάλο  μέρος  της  καριέρας  μου  ως  ηθοποιός,  αισθανόμουν  ότι  κουβαλούσα  ένα  μυστικό. 
Όταν  άλλαζα  σχολείο  δεν  ήθελα  τα  άλλα  παιδιά  να  ξέρουν  για  τις  μαθησιακές  μου  δυσκολίες,  αλλά  πάντα  κατέληγα  στην  τάξη  της  ενισχυτικής  διδασκαλίας  του  σχολείου.  Έκανα  πάντα  καινούριους  φίλους  σε κάθε σχολείο,  αλλά αισθανόμουν  πιο  κοντά  στις  τρεις  αδελφές  μου  και  τη  μητέρα  μου.

Ως  παιδί  μου  άρεσε  να  παίζω  σκετσάκια  και  να  κάνω  αστεία  στους  δικούς  μου.  Πάντα  μου  άρεσε  να  τους  κάνω  να  γελάνε.
Η  μητέρα  μου  έλεγε:  « Έχεις  τόσες  δυνατότητες.  Να  μην  τα  παρατήσεις  ποτέ ».  Εκείνη  δούλευε  σε  τρεις  δουλειές  για  να  φροντίζει  τις  αδελφές  μου  κι  εμένα  και,  παρά  την  κούρασή  της,  πάντα  καθόταν  και  με  βοηθούσε  με  τα  μαθήματά  μου.
Αν  είχα  κάποια  γραπτή  εργασία  για  το  σχολείο,  εγώ  της  την  υπαγόρευα  και  εκείνη  την  έγραφε.
Έπειτα  την  έπαιρνα  και  πολύ  προσεκτικά  την  αντέγραφα.

Άλλαξα  τρία  σχολεία  στο  γυμνάσιο  και  στο  λύκειο.  Κάθε  φορά,  για  λίγο  καιρό,  είχα  το  πλεονέκτημα  ότι  ήμουν  το  καινούριο  παιδί  της  τάξης.
Εφάρμοζα  διάφορες  τεχνικές  για  να  τα  βγάζω  πέρα.  Ήξερα  πώς  αν  συμμετείχα  στην  τάξη,  αυτό  θα  με  βοηθούσε  στη  βαθμολογία.
Έτσι,  σήκωνα  πολύ  συχνά  το  χέρι  μου  κατά  τη  διάρκεια  του  μαθήματος. 

Ασχολήθηκα,  ωστόσο,  πολύ  με  τον  αθλητισμό, όπως  το  μπέιζμπολ,  το  ποδόσφαιρο,  το  χόκεϊ  και  πολλά  άλλα  και  πήρα  μέρος  σε  πολλούς  σχολικούς  αγώνες.

Αποφοίτησα  το  1980,  αλλά  αισθανόμουν  ότι  δεν  είχα  πάρει  γνώσεις.  Ούτε στην τελετή αποφοίτησής μου δεν πήγα.  
Ήθελα  να  μαθαίνω,  αγαπούσα  τη  μάθηση,  αλλά  στο  σύστημα  του  σχολείου  ένιωθα  ότι  είχα  αποτύχει.  Όμως,  όπως  και  πολλοί  άλλοι  σαν  εμένα,  είχα  βρει  τρόπους  να  ξεπερνώ  αυτές  μου  τις  δυσκολίες.

Κι  αυτούς  τους  τρόπους  εφάρμοζα  και  όταν  μετακόμισα  στη  Νέα  Υόρκη  και  αργότερα  στο  Λος  Αντζελες  για  να  γίνω  ηθοποιός. Όταν  πήγαινα  στις  οντισιόν  για  να  πάρω  κάποιο  ρόλο,  φυσικά,  δεν  μπορούσα  να  διαβάσω  καθόλου  τα  σενάρια  που  μου  έδιναν. 
Γι’ αυτό,  συνταντούσα  τον  σκηνοθέτη  ή  τον  παραγωγό  και  μιλούσα  μαζί  τους  για  τους  χαρακτήρες  της  ταινίας.
Έπαιρνα  μέσα  από  αυτές  τις  συζητήσεις  όλες  τις  πληροφορίες  που  χρειαζόμουν  και  αυτές  αξιοποιούσα.  Έτσι,  σιγά  σιγά,  στην  αρχή  με  διαφημιστικά  σποτάκια  και  αργότερα  με  ρόλους  σε  ταινίες,  στις  αρχές  του  1980  ξεκίνησα  την  καριέρα  μου  ως  ηθοποιός.

Ήθελα  και  ο  ίδιος  να  παράγω  τις  δικές  μου  ταινίες  και  να  μάθω  όσα  περισσότερα  μπορούσα  για  την  τέχνη  της  ηθοποιίας.  Μου  άρεσε  να  συνεργάζομαι  με  συγγραφείς  για  να  μπορώ  να  γράφω  τις  ιστορίες  και  τα  σενάρια  που  είχα  σκεφτεί.

Έπρεπε  όμως  να  βρω  λύσεις  για  να  ξεπεράσω  τις  μαθησιακές  μου  δυσκολίες.
Γι?  αυτό  μόνος  μου  αναζήτησα  και  βρήκα  βοήθεια  από  ειδικούς.
Άρχισα  ξανά  να  προσπαθώ  να  μάθω  να  πιλοτάρω,  αυτή  τη  φορά  όμως  χρησιμοποιώντας  περισσότερο  σχέδια  και  φωτογραφίες  από  το  πιλοτήριο  του  αεροσκάφους.
Με  το  που  άρχισα  να  ασχολούμαι  εγώ  ο  ίδιος  με  το  πώς  θα  ξεπεράσω  τη  δυσλεξία  μου,  όλα  μέσα  μου  μπήκαν  σε  μία  σειρά.
Τελικά  κατάφερα  να  πάρω  το  δίπλωμα  του  πιλότου.
Η  μητέρα  μου  και  οι  αδελφές  μου  παρακολούθησαν  την  πρώτη  μου  επίσημη  πτήση  και  είχαν  συγκινηθεί  πολύ.
Αργότερα  έμαθα  να  οδηγώ  και  αγωνιστικά  αυτοκίνητα.

Αυτή  τη  στιγμή  βοηθάω  και  εγώ  άλλα  άτομα  με  δυσλεξία  να  αντιμετωπίσουν  τις  δυσκολίες  που  έχουν  στην  ανάγνωση  και  τη  μάθηση. Δεν  θέλω  άτομα  με  δυσλεξία  να  περάσουν  όσα  είχα  περάσει  εγώ.  Θα  ήθελα  να  τους  βοηθήσω  να  μπορούν  να  διαβάζουν  και  να  γράφουν  πιο  εύκολα,  να  κατανοούν  καλύτερα  αυτά  που  ακούνε  αλλά  και  να  μπορούν  να  λύνουν  τα  προβλήματα  της  ζωής  τους.

Όταν  πετάς  ένα  αεροπλάνο  και  χρησιμοποιείς  όλα  όσα  γνωρίζεις  σχετικά  με  την  πτήση,  τότε  στ?  αλήθεια  έχεις  καταφέρει  να  πετάς  ένα  αεροπλάνο.
Και  το  να  ξέρεις  να  πιλοτάρεις   σημαίνει  ότι  προσέχεις  όλα  τα  όργανα  γύρω  σου.
Μπορείς  να  προετοιμαστείς  να  προσγειωθείς  ή  να  δεις  πότε  τελειώνουν  τα  καύσιμά  σου.  Και  πάντοτε  βέβαια,  μπορείς  να  χαζεύεις  την  υπέροχη  θέα  από  κει  ψηλά. 
Αυτός  είναι  ο  τρόπος  που  όλοι  μας  πρέπει  να  σκεφτόμαστε  και  να  αντιμετωπίζουμε  τα  πράγματα  στη  ζωή.

Συνέντευξη  στο  περιοδικό  People

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *